Hendrik Jan van Engeland

Hendrik Jan van Engeland werd geboren op 17 juni 1893 in Den Haag. Hij was gehuwd met Jetske Elisabeth van der Werf en vader van vijf kinderen. Het gezin woonde aan de Columbusstraat 227 in Den Haag. Van Engeland werkte als zelfstandig elektrotechnicus, schreef hier ook boeken over en was later administratief werkzaam bij het CBS. Hij leidde een ogenschijnlijk teruggetrokken gezinsleven, maar raakte tijdens de Duitse bezetting actief betrokken bij het verzet.
Tijdens de oorlog werd hij betrokken bij de Landelijke Organisatie voor Hulp aan Onderduikers in Den Haag. In dit kader hielp hij zelfstandig veel onderduikers aan voedselbonnen en financiële steun en moedigde hij hen aan onder te duiken. Daarnaast beschikte hij over illegale lectuur en had hij radioapparatuur waarmee naar buitenlandse zenders werd geluisterd. Uit de Duitse dossierstukken blijkt dat deze activiteiten door de bezetter als ernstig ondermijnend werden beschouwd.
Op 12 februari 1944 werd Hendrik Jan van Engeland gearresteerd. Vanaf die datum tot en met 28 april 1944 zat hij gevangen in het Huis van Bewaring Scheveningen, het Oranjehotel. Hij verbleef daar in cel 592. In het Oranjehotel werd hij verhoord in verband met hulp aan onderduikers, bezit van verboden geschriften en het luisteren naar buitenlandse radiozenders. Op basis van de gerechtelijke stukken en zijn zware straf is aannemelijk dat Hendrik Jan van Engeland tientallen onderduikers heeft geholpen door hen te voorzien van voedselbonnen, geld en advies.
Na zijn verblijf in het Oranjehotel werd hij overgebracht naar Utrecht en vervolgens veroordeeld door een Duitse rechtbank. In mei 1944 kreeg hij een gevangenisstraf van vier jaar opgelegd. In augustus 1944 werd hij gedeporteerd naar het tuchthuis Siegburg in Duitsland, waar hij onder dwangarbeid werd tewerkgesteld.
Hendrik Jan van Engeland overleed op 9 april 1945 in het tuchthuis Siegburg, slechts enkele dagen voor de bevrijding van de stad. Hij werd aanvankelijk begraven op de gemeentelijke begraafplaats van Siegburg. Na de oorlog is hij herbegraven op het Nationaal Ereveld Loenen, waar hij nu zijn laatste rustplaats heeft. Daarmee is hij officieel erkend als Nederlands oorlogsslachtoffer.

Bronnen
De primaire bronnen voor dit verhaal zijn de Duitse justitiële en gevangenisdossiers en de overlijdensakte uit Siegburg.
​NL-HaCBG_1753_0043_0542.jpg​
​van_engeland_positief_archief.tiff​
​niod_214_322_3305594325_54bf4.zip​