Eliazar Keyl

Catharina vertelt;
Hij vertelde me eens dat de gevangenen met klopseinen op de verwarmingsbuizen tikten, om elkaar boodschappen door te geven. Waarom liet ik dat niet tot me doordringen als kind?
‘Heb je even? Ik ben joods van geboorte, maar ik had meteen aan het begin van de oorlog door, dat het niet goed zou aflopen met de joden. Ik had namelijk Mein Kampf gelezen, dat waardeloze boek van Hitler. Nou, daar staat alles in. Ik ging dus meteen in het verzet met een vals persoonsbewijs, waarop ik niet joods was en getrouwd. In werkelijkheid was ik vrijgezel. Ik heette toen eerst Bood en na het verhoor Tellekamp. Ik bracht indertijd Vrij Nederland rond en ik werd met een stapeltje kranten gepakt, in de trein van Rotterdam naar Delft. Toen ze me verhoorden wist ik de naam van mijn vrouw op dat persoonsbewijs niet meer. Tja, stom. Toen kreeg ik zes maanden eenzame opsluiting in Scheveningen.’

Ach, wist ik veel als kind. Hij noemde het altijd ‘Einzelhaft’, want zo noemden de Duitsers eenzame opsluiting. Later, pas veel later, toen ik reportages maakte over gevangenen, drong het tot me door hoe erg dat was.

Mijn vader heeft gewoon een half jaar in het donker gezeten. Hij had geen idee van dag of nacht, van zon, regen en volle maan. Hij had geen idee wie er nog meer in dat zogenaamde Oranjehotel zaten. Hij vertelde me eens dat de gevangenen met klopseinen op de verwarmingsbuizen tikten, om elkaar boodschappen door te geven. Waarom liet ik dat niet tot me doordringen als kind? Waarschijnlijk omdat mijn voorstellingsvermogen daar niet toe in staat was. Waarom begreep ik niet dat dat betekende dat ze elkaar nooit konden zien, dat ze niet met elkaar konden praten? Dat iedereen alleen zat, helemaal alleen, zonder ooit iets van andermans warmte?

Oorlogsvader - Catherine Keyl

Dat donker, waarom drong dat niet door? Waarschijnlijk omdat het zo gruwelijk is, omdat een kindergeest ophoudt te functioneren, als het allemaal niet te bevatten is. Maar hij zat zes maanden in het donker. Dat donker, vertelde hij dat niet, of kwam dat bericht niet over? Duwde ik dat weg uit mijn hoofd?
Dag en nacht duisternis, dat kende ik niet. Ik was als kind blij dat er voor mijn slaapkamer een lantaarnpaal stond, waardoor ik ’s avonds in het licht van de straatlantaarn in bed kon blijven lezen. Daardoor was het zelfs diep in de nacht in mijn kleine kamer nooit donker. Was het donker te erg? Was dat niet te bevatten? Of wilde ik het niet snappen misschien? Omdat ik zijn verhalen haatte? En hoeveel schade heeft die duistere tijd in dat Oranjehotel met daarna het gevangenenkamp uiteindelijk bij mijn vader aangericht?
https://historiek.net/catherine-keyl-boek-oorlogsvader/140362/