Sonja Prins

Dichteres
Pseudoniem Wanda Koopman
Rond 1930 was Sonja Prins lid geworden van de Communistische Partij Nederland (CPN).
Tijdens de oorlog maakte ze de illegale krant Vonk, waarvoor ze werd opgepakt in november 1942 in Rotterdam.
Op 3 februari 1943 is zij aangekomen en in Ravensbrück. Haar kampnummer was 16627.
Ze overleefde door er theater te maken en te schrijven.
In 1945 wist ze te ontsnappen tijdens één van de dodenmarsen.
Later verwerkte ze haar kampervaringen in de roman De groene jas en de dichtbundel Brood en rozen.
In 1956 verliet ze de CPN, uit teleurstelling over de inval in Hongarije door de Sovjet-Unie. Haar naoorlogse jaren waren zwaar vanwege een echtscheiding en weinig inkomen, volgens Prins mede als gevolg van tegenwerking door de BVD, omdat ze communiste was. Ze vond uiteindelijk een baan als secretaresse van het maandblad Politiek en cultuur. Haar kinderen leefden bij oma.
In 1970 ontving Prins vanwege haar verzetsactiviteiten een oorlogspensioen, dat haar in staat stelde zich in 1972 als kluizenaar in de bossen bij Baarle-Nassau terug te trekken (in een zomerhuisje dat ze De Boshut noemde) om daar in alle rust te kunnen werken aan haar beschouwend proza, haar verzetsherinneringen en haar poëzie. Ze richtte de Stichting Coöperatieve Uitgeverij SoMA op, die zich specialiseerde in dichtbundels, getuigenisliteratuur, herinneringen, biografieën, fotoboeken, grafiek en pedagogisch werk.
Sonja is overleden op 15 januari 2009 in Breda.

Informatie uit:
wikipedia.org
atria.nl
oorlogsbronnen.nl

Sonja Prins (Haarlem, 14 augustus 1912 - Breda, 15 januari 2009) was een Nederlandse dichteres.

Ze was de dochter van de linkse non-conformist, schrijver en vertaler Apie Prins en van de vrouwenactiviste en onderwijsvernieuwster Ina Elisa Willekes Macdonald. Nog maar achttien jaar oud richtte Sonja Prins het internationale tijdschrift voor avant-gardeliteratuur Front op. Er verschenen vier nummers (1930-1931), bij de Haagse uitgeverij Servire. Prins publiceerde in 1933 haar eerste dichtbundel Proeve in strategie onder de schuilnaam Wanda Koopman. Deze modernistische bundel met sociaal geëngageerde poëzie werd lovend besproken door onder meer Hendrik Marsman en Victor van Vriesland.

Rond 1930 werd Sonja Prins lid van de Communistische Partij van Nederland (CPN). Tijdens de oorlog maakte ze de illegale krant Vonk, waardoor ze tijdens de Tweede Wereldoorlog in het concentratiekamp van Ravensbrück terechtkwam. Ze verwerkte die kampervaringen in haar roman De groene jas en in de dichtbundel Brood en rozen. De poëzie die ze in de jaren 50 schreef vertoont verwantschap met die van de Vijftigers, al behoorde ze tot een oudere generatie. Zelf wees ze deze associatie af.[1] Later versoberde haar stijl. Begin 1957 trad ze uit de CPN, ontgoocheld door de weigering van het leiderschap van de CPN rond voorman Paul de Groot (echter met uitzondering van Marcus Bakker) om binnen de partij te discussiëren over de misdaden (massamoord etc.) van Jozef Stalin (Sovjet-Unie) die in februari 1956 waren onthuld door Nikita Chroesjtsjov in een rede tot het Sovjet-Russische partijcongres.[2]

Prins trok zich in de jaren 70 als kluizenaar in de bossen bij Baarle-Nassau terug om daar in alle rust te kunnen werken aan haar beschouwend proza en herinneringen aan het verzet, naast tijds- en politieke gedichten. De laatste jaren ordende Prins haar literaire nalatenschap, die door de Bredase uitgeverij Papieren Tijger in zes delen is gepubliceerd. Lidy Nicolasen schreef een biografie (De eeuw van Sonja Prins) over haar. De nalatenschap van Prins (o.a. 49 dozen met brieven, dagboekaantekeningen en andere archivalia) bevindt zich in het Literatuurmuseum.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Sonja_Prins