Gerrit Pronk

Een vader schrijft over zijn zoon:
Gerrit Pronk, geboren 4 Januari 1921. Werd begin Mei 1942 van zijn werk afgehaald Ned. Gasmeterapparatenfabriek); eenige dagen daarna naar Duitschland op transport gesteld. Standplaats Berlijn (Spandau). Had reeds in Juli zoodanig gesaboteerd, dat hij verplicht was te vluchten. Na veel omzwervingen, begin Febr. 1943 in Holland terug gekomen. Zijn vlucht uit Duitschland had plaats onder den trein tot Utrecht. Tot Mei 1943 ondergedoken, waarna hij door verraad op 13 Mei door de S.D. gevangen werd genomen. Zoo kwam hij in het Oranjehotel". Alle pogingen om hem vrij te krijgen zijn mislukt. Zij hebben hem, wanneer hij werd verhoord, aan de tafel vast geklonken, waarna ha met een knuppel werd bewerkt en op zijn rug gebrand. 514 maand hebben ze hem afschuwelijk gemarteld en toen er geen grondig motief werd gevonden om hem dood te schieten, hebben ze hem vergif in gegeven. 7 October werd hij geboeid naar Amersfoort gebracht. Hij was doodziek en had hooge koorts. Hij zou dan in krijgsgevangenschap gaan. Dank zij de Soldaten Moeder en Vader is hij direct afgekeurd en denzelfden dag naar het Hospitaal, alhier gebracht,
Na een onbeschrijfelijk lijden van 3½ maand is hij op 17 Januari 1944 overleden. 23 jaar. Zijn ingewanden en maag waren verbrand en hij had een ernstige wond aan de rechter long. Zijn doodsoorzaak: vliegende tering.
Met bewonderenswaardige moed en zelfverloochening heeft hij zijn leven gegeven, zijn veel belovend leven, voor de vrijheid van zijn Land.
Hij was mijn eenigste Zoon en wanneer ik, in wanhoop, bij een bezoek in de gevangenis aan hem vroeg:
Gerrit geef dan maar toe en ga werken." Dan was zijn antwoord: Dat zou U ook niet doen en liever een doode dan een laffe zoon".
Op Nieuw Eik en Duinen rust hij en op zijn steen heb ik laten beitelen:
Het Vaderland getrouwe.
Bleef hij tot in den dood".
Toen hij de Aula werd uitgedragen speelde het orgel het Wilhelmus.
Een lange lijdensweg en toch den moed niet verloren. De vader vindt het hard zijn zoon te moeten verliezen. Iedere vader kan zich dat voorstellen. De zoon echter is standvastig. Liever den dood dan toegeven. Ook met zijn bloed als met dat van zoovele anderen is de geschiedenis van Neder-land in den tweeden wereldoorlog geschreven.