Willem Charles Jean Marie van Lanschot

Willem Charles Jean Marie van Lanschot (Huize Muyserick bij Vught, 30 juni 1914 - Eindhoven, 16 augustus 2001) was een Nederlandse bankier en oud-verzetsstrijder. Hij werd Bib genoemd. Voor zijn verzetswerk werd hij opgenomen in de Militaire Willems-Orde.

Van Lanschot was de zoon van August W.J. van Lanschot (1867-1923), burgemeester van Vught, en de Franstalige, uit België afkomstige jonkvrouw Marie Gertrude Julie Charlotte Mathilde Hubertine Ghislaine Lagasse de Locht (1886-1963). In 1946 huwde hij Louise Marie (Louky) van Meeuwen (1922-1994). Ze kregen drie kinderen. Oud-burgemeester en Commissaris van de Koningin Frank Houben was zijn schoonzoon.

Jeugd
Willem van Lanschot werd geboren op Huize Muyserick, dat aan de oprijlaan van het kasteel lag, omdat zijn ouders tijdelijk kasteel Maurick hadden verlaten terwijl daar elektriciteit en centrale verwarming werden aangelegd. Zijn moeder was afstammelinge van een Franse familie en zorgde ervoor dat de kleine Willem een Franse gouvernante kreeg en zo vloeiend Frans leerde. Zijn vader was anglofiel en noemde zijn zoontje Bib. Toen zijn vader in 1923 overleed, wilde Willem voortaan door iedereen Bib genoemd worden.

Militaire carrière en verzet
Bib van Lanschot doorliep de HBS en de Koninklijke Militaire Academie en was in mei 1940 tweede luitenant der Cavalerie bij het Tweede Regiment Huzaren in Amersfoort. In de meidagen van 1940 deed hij zijn eerste gevechtservaring op, toen hij met de brigade van Oisterwijk naar Dordrecht optrok. Direct na de capitulatie bracht hij een vrachtwagen vol met waardevolle herinneringen van het Derde Regiment Huzaren in veiligheid op kasteel Maurick, waaronder het vaandel, de wapencollectie, de bibliotheek en de muziekinstrumenten. Na zijn demobilisatie ging hij rechten studeren in Leiden. Hij raakte als lid van het Leids Studenten Corps in contact met het studentenverzet en verkende, onder het mom van een parttime baan als verzekeringsagent, de sterkte van de Duitse troepen in Nederland.

Het verzetsgroepje, dat mede aan de basis zou staan van wat de "ID" of inlichtingendienst zou worden, werd echter al snel verraden en in 1942 werd Van Lanschot in Den Haag gearresteerd door de Sicherheitsdienst. Eenzame opsluiting, pesterijen, mishandeling en een Dauervernehmung (Duits: langdurige ondervraging) van honderd uur braken de wil van Van Lanschot niet. Dankzij een slimme verdediging werd hij niet ter dood veroordeeld, maar viel hij onder het Nacht und Nebel-decreet dat inhield dat men spoorloos, in "nacht en nevel", zou verdwijnen. Drie van zijn kameraden werden wel gefusilleerd en van de eerste verzetsmensen van wat de Nederlandse inlichtingendienst zou worden, bleek Van Lanschot na de oorlog een van de weinige overlevenden.

Hij werd naar het concentratiekamp Natzweiler-Struthof gebracht en elf maanden later overgeplaatst naar het minder zware Dachau bij München. Na iets meer dan drie jaar werd Van Lanschot daar door de Amerikanen bevrijd.

Met hulp van prins Bernhard regelde de inmiddels tot ritmeester bevorderde Van Lanschot samen met zijn vriend Pim Boellaard de repatriëring van de 650 Nederlandse gevangen in Dachau. Tevens werd hij lid van het bureau van de aanklager in de Neurenberger processen.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Bib_van_Lanschot